Św. Wacław

Historia Parafii św. Wacława w Krzanowicach.

- Miejscowość Krzanowice otrzymała prawa miejskie już około roku 1265 i wtedy istniał już Kościół i parafia. Do parafii należało miasto Krzanowice i wieś Krzanowice oraz jeszcze inne okoliczne wioski takie jak Bolesław, Borucin, Kuchelna, Samborowice, Strachowice i Rochów. W roku 1925 przyłączono jeszcze wieś Pietraszyn z przerwą w latach 1948-56, wtedy Pietraszyn był obsługiwany przez proboszcza z Samborowic.

- Dzisiaj do parafii należą tylko miasto Krzanowice i wieś Krzanowice oraz wieś Pietraszyn (około 2500 mieszkańców) Do II wojny światowej parafia Krzanowice należała do Diecezji Ołomunieckiej (Czechy).

- Pierwsza wzmianka o istnieniu Kościoła parafialnego pochodzi z roku 1288 pw. św. Wacława - patrona Czech i Diecezji Ołomunieckiej. Obraz św. Wacława znajduje się w głównym Ołtarzu naszego Kościoła.

- Kościół ten uległ kilkakrotnie w swej historii pożarom a potem przebudowie np. w latach 1604,1696,1784,1843. W roku 1913 kościół uległ ponownemu pożarowi i wtedy postanowiono wybudować nowy większy kościół i w innym stylu tj. barokowym - stary był w stylu neogotyckim.

- Projektantem obecnego Kościoła jest Józef Seyfried z Krawarza,a budowniczym Ks. Augustyn Quittek ówczesny proboszcz Krzanowic. Budowano go 1,5 roku tj. od maja 1914 do końca 1915 bo już 13 listopada 1915 r. Ks. Bp. Sufragan ołomuniecki Karol Wismar dokonał jego konsekracji.

- Kościół jest potężny, ma 48 m długości, nawa główna ma 27 m szerokości z kaplicami 35 m. Sklepienie jest 17 m wysokie, w kopule jest 20 m wysokości. Wieża ma 56 m wysokości.

- Polichromie wykonali artyści z Monachium prof. Hans Martin przy udziale Paula Hofmanna i Franza Zacha - w 1915 roku.

- W czasie drugiej wojny światowej Kościół uległ uszkodzeniom - odbudował go Ks. Radca Franciszek Pawlar długoletni proboszcz (1946-1980) w latach 1947-48.

Z nowszej historii parafii:


- W latach 1981-82 wybudowano nową Plebanię i Dom Katechetyczny naprzeciw Kościoła.

- W roku 1983 Kościół św. Wacława został wpisany do rejestru Obiektów Zabytkowych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach.

- W latach 1984-86 przeprowadzono remont kapitalny Kościoła między innymi naprawiono uszkodzoną więźbę dachu a cały dach został nakryty blachą miedzianą, ściany zewnętrzne otrzymały nowa elewację, okno zaszklono nowym szkłem ornamentowym.

- W latach 1987-90 przeprowadzono po raz pierwszy od blisko 80 lat renowację i konserwację starej zabytkowej polichromii Kościoła. Zaś w latach 1994-96 dokonano renowacji i konserwacji zabytkowego Głównego Ołtarza z obrazem św. Wacława oraz zabytkowej Ambony. Prace te wykonał artysta malarz Jan Maślanka z Bielska.

- W roku 1992 powstała Stacja Opieki Caritas i Gabinet Rehabilitacyjny (opieka medyczna w domu) przy współpracy z Urzędem Gminy.

- Renowacja i konserwacja 4 zabytkowych bocznych Ołtarzy została wykonana przez artystę malarza Krzysztofa Jeża z Żywocic k/Krapkowic w latach 1998-2000.

- W latach 2001-2002 zainstalowano ogrzewanie podłogowe oraz nowe ławki.

- W kolejnych latach wyremontowano stare organy.

- W 2015 roku wykonano remont obejścia wokół kościoła. Uporządkowano zieleń, a także wykonano nowy chodnik ułożony z kostki brukowej. Renowacji poddany został krzyż przy bramie wejściowej.

- Wszystkie wyżej wymienione dokonania były możliwe dzięki wielkiej trosce parafian o swój Kościół i ich ofiarności.

Krótka historia Kościoła św. Mikołaja w Krzanowicach

 

Kościół św. Mikołaja stoi w północno wschodniej części Krzanowic. Według źródeł stoi on na miejscu byłej kaplicy. Nazwany przez ludność miejscową z morawska - "svatym Mikołaskem".

Kościół został wybudowany w stylu późno barokowym w roku 1744 przez ówczesnego proboszcza Krzanowic Ks. Krzysztofa Kanię. Kościół jest orientowany, tzn., że jest budowany równoleżnikowo, jego wieża stoi od strony zachodniej a prezbiterium od wschodu. W roku 1762 pękło sklepienie Kościoła. Dopiero w 1802 roku odremontowano Kościół i sklepienie zastąpiono drewnianym.

Kiedy proboszczem był rodak krzanowicki Ks. Józef Krzikala (1798-1807) teren kościoła został otoczony murem z cegły. Od strony zachodniej stoi bramka z pilastrami. W murze usytuowane zostały cztery kapliczki. Niestety mur ten został za zgodą Konserwatora Wojewódzkiego rozebrany ze względu na jego stan techniczny w roku 1997 - zaś zachowana brama z pilastrami została odremontowana w 1998r.

Kościół św. Mikołaja jest obiektem zabytkowym - remont kapitalny tego obiektu przeprowadzono w latach 1988-1991 - dotyczył wymiany więźby dachu, nowy beczkowy strop obito listwami modrzewiowymi, wymieniono okna na podwójne, wymieniono chór drewniany na betonowy i schody kręcone stalowe, założono izolację przeciw wilgoci pionową, odwodniono cały kościół od zewnątrz, nałożono nową elewacje murów zewnętrznych.

Kościół ma bogaty wystrój wnętrza - na ścianach bocznych znajduje się 14 Stacji Drogi Krzyżowej autorstwa p. Bochenka malarza śląskiego z 18 wieku - odnowione w roku 1993 przez artystę p. Jana Maślankę z Bielska. W Kościele znajduje się także zabytkowy neogotycki Ołtarz Główny - prawdopodobnie przeniesiony tu ze starego Kościoła św. Wacława. Ołtarz ten został poddany konserwacji i restauracji w latach 2001 - 2002 prace te wykonał artysta p. Krzysztof Jeż z Żywocic k/Krapkowic. Na bocznej ścianie przy drzwiach do zakrystii jest zabytkowa klasycystyczna Ambona z baldachimem, zwieńczonym rzeźbą Baranka - ona również wymaga prac konserwatorskich w najbliższym czasie.

Na małej wieżyczce jest zawieszony mały dzwonek przeniesiony tu z kaplicy cmentarnej.

Krótka historia kościoła św. Barbary w Pietraszynie

 

- Pierwsza wzmianka o Pietraszynie pochodzi z roku 1652 pod nazwą "Pertrecin". Później wioska nosiła nazwę "Male Petrovice" później z niemiecka "Klein Peterwitz". Historia Pietraszyna od samego początku związana jest z Sudzicami. Sudzice od stuleci należały do dóbr diecezji ołomunieckiej. W roku 1652 Pietraszyn został przyłączony do parafii w Sudzicach.

- Dane statystyczne z grudnia 1871 roku wskazują, że w Pietraszynie było 106 domów mieszkalnych gdzie mieszkało 126 rodzin. Razem było 583 mieszkańców. Obszar zajmowany przez wieś był wielkości 540 hektarów.

- Powstanie Republiki Czeskiej w roku 1920 spowodowało, że mieszkańcy Pietraszyna do Kościoła do Sudzic musieli przekraczać granicę państwa. Dlatego wioski, które zostały odłączone od swej parafii zostały przyłączone do innej pobliskiej parafii. Dlatego Pietraszyn od 1925 został przyłączony do parafii w Krzanowicach.

- Ówczesny Wikariusz Generalny Ks. Prałat Nathan przyrzekł pomóc wyremontować zabytkową Kaplicę św. Barbary by tam można było odprawiać msze św. za namową delegacji mieszkańców Pietraszyna. Mieszkańcy potem spośród siebie wybrali Radę Kościelną, która miała się zająć lokalizacją i zakupem parceli na cmentarz a w przyszłości także na budowę nowego Kościoła. Za 1500 marek zakupiono działkę od P. Teofila Ternki.

- Działalność Rady Kościelnej okazała się skuteczna, że wieś otrzymała dotację rządową na budowę Kościoła w wysokości 30.000 marek. Poświęcenie kamienia węgielnego pod budowę Kościoła nastąpiło w roku 1930. Roboty prowadziła firma Pana Franciszka Sichmy z Krzanowic. Podstawę ołtarza wykonano z marmuru z Opawy. Rzeźba św. Barbary i rzeźby na bocznych ołtarzach wykonał P. Rostek z Raciborza. Stacje Drogi Krzyżowej - płótna zostały przeniesione z Kaplicy we wiosce. Wielkie zainteresowanie budową nowego Kościoła wykazał O. Jacek Ternka - franciszkanin pochodzący z Pietraszyna.

- Dnia 11 października 1932 r Wikariusz Generalny z Branic Ks. Prałat M. Nathan poświęcił trzy nowe dzwony sprowadzone z Kolonii. Największy - św. Urban, średni św. Barbara i mały św. Józef. Dzwony te zostały w czasie II wojny światowej skonfiskowane przez państwo na armaty. Konsekracji nowego kościoła dokonał dnia 18 października 1932 r ks. Biskup Józef Schinzel, sufragan z Ołomuńca. W nowym kościele księża z Krzanowic odprawiali msze św. tylko raz w miesiącu. Pierwsze misje św. miały miejsce w dniach od 26 grudnia 1935 r do 5 styczna 1936 r. Prowadzili je O.O Franciszkanie i wśród nich także O. Jacek Ternka - pochodzący z Pietraszyna.

- Po wojnie z dniem 20 lipca 1948 roku Pietraszyn przyłączono do parafii św. rodziny w Samborowicach aż do roku, 1956 kiedy to Pietraszyn wrócił do parafii Krzanowice. Kościół po wojnie uszkodzony wymagał remontu, te remonty przeprowadził przy współpracy z Radą kościelną ówczesny proboszcz ze Samborowic ks. Jardan, a po nim, ks. Wolny. Zaś w roku 1958 mieszkańcy wioski ufundowali dla swego kościoła nowe dzwony - św. Urbana i św. Barbarę. Poświęcenia tych dzwonów dokonał ówczesny Ordynariusz Opolski ks. Bp. Franciszek Jop, który też polecił by w kościele w Pietraszynie, co niedzielę była odprawiana Msza św.

- Kościół św. Barbary w 1981 roku obchodził Jubileusz 50 lecia swego istnienia na tą okazję otrzymał nową zewnętrzną elewację. We wiosce przy głównej drodze jest zabytkowa ponad stuletnia Kaplica także św. Barbarze poświęcona. Na stulecie jej budowy została ona w roku 1984 wyremontowana i w niej urządzono salkę katechetyczną dla dzieci i młodzieży.

- Lata mijały a kościół się zestarzał i wymagał generalnego remontu. Dlatego już wcześniej do tego przygotowano materiały budowlane - drewno, blachę miedzianą, drewno szlachetne modrzewiowe itp. Do remontu przystąpiono w lutym 1990 roku. Mszę św. odprawiano w kaplicy św. Barbary - jedną w sobotę wieczorem i rano w niedzielę.

- Nadzór inżynierski sprawował p. inż. Jerzy Staisz z Raciborza, zaś prace ciesielskie prowadził p. Bruno Pośpiech - mistrz budowlany z Krzanowic. On też zaprojektował nowe rozwiązanie więźby dachu i konstrukcję nowego stropu w kościele. Zaś nowy wystrój prezbiterium zaprojektował artysta malarz p. Jan Maślanka z Bielska. Dzięki tym pracom Kościół św. Barbary w Pietraszynie na 60 rocznicę konsekracji otrzymał nową szatę zewnętrzną i wewnętrzną.

- W latach 1991 - 2001 przeprowadzono różne prace modernizacyjne czy konserwatorskie w kościele św. Barbary między innymi: odnowienie obrazów Drogi Krzyżowej, nowy Ołtarz soborowy i cały wystrój prezbiterium, nowe ogrodzenie Kościoła od strony szosy i parking dla samochodów, napęd elektryczny dzwonów i samoczynne włącznie się ich na Anioł Pański dalej remont wieży kaplicy św. Barbary, alarm przeciw włamaniowy, ułożenie nowego chodnika z kostki betonowej przed kościołem aż na cmentarz wraz z nowymi głównymi schodami i wreszcie modernizacja ogrzewania nawiewnego i zakup materiału budowlanego na remont kaplicy we wiosce.